Reggae


Reggae (wym. rege) – styl we współczesnej muzyce rozrywkowej wywodzący się z Jamajki. Niezwykły rozwój przeżył pod koniec lat 50., a także od momentu uzyskania przez Jamajkę niepodległości w 1962. Stanowi najbardziej charakterystyczny gatunek muzyki jamajskiej. Reggae jest popularne w środowisku ruchu Rastafari. Jej historia sięga ponad 400 lat wstecz do wczesnych czasów afrykańskiego niewolnictwa. Na muzykę reggae wpływ miała tradycja nyabinghi oraz gatunki muzyczne takie jak: calypso, blues, mento, liczne rytmy afrykańskie, indyjskie raga, soca, ju-ju, salsa, muzyka Indian Południowej Ameryki, ska, rumba, cumina-burru, samba i inne[1]. Ewolucja muzyki reggae prowadziła przez szereg różnych gatunków: mento, ska, bluebeat, rocksteady. Po raz pierwszy terminu "reggae" użył w 1967 Toots Hibbert. Istnieje kilka hipotez co do pochodzenia tego terminu. Jedna z nich mówi że pochodzi ono od słowa Regga, nazwy plemienia mieszkającego nad jeziorem Tanganika. Bob Marley twierdził że słowo to ma pochodzenie hiszpańskie i oznacza "króla muzyki". Z kolei Hux Brown, weteran jamajskich studiów nagraniowych podaje wersję według której jest to po prostu opis rytmu, dowcipne słowo które oznacza nierówny rytm i zmysłowe brzmienie. Decydujące znaczenie w rozwoju reggae miały, działające na przełomie lat 60. i 70. na ulicach Kingston i rywalizujące ze sobą soundsystemy, prowadzone przez producentów muzycznych. Najważniejszymi wśród nich byli "Duke" "Reid" i Clement "Coxsone" Dodd, prezentujący na początku swej działalności głównie afroamerykański soul i rhythm and blues. Wówczas największą popularnością na Jamajce cieszyli się tacy artyści jak: Fats Domino, La Verne Baker, Louis Jordan, Nat Cole, Lloyd Price, The Drifters, The Coasters i The Platters. W 1962 powstaje legendarne Studio One Coxsona.

Autor: Bartłomiej Zieliński kl III B